To się czyta

[Czartogromski]

No tak, 'Lubiewa" wypadałoby mieć komplet wydań, jeśli się chce poznać dzieło w całości.

[Dorian_Gray]

jak bardzo pozmieniał? 5% więcej?

[Hebius]

Raczej o wiele więcej.

[marcin]

Dopisał sporo, pozmieniał kolejność itd. Choć niekoniecznie te nowe wersje mi się podobają bardziej.

[bolevitch]

po lekturze w sumie kilkudziesięciu stron Dziennika zlodzieja Geneta, przyszło mi na myśl, ze Witkowski nie był pierwszy, że być może się tą prozą (za)inspirował - (tzn. przyszło mi do glowy, co teraz piszę, dobrych kilka miesięcy temu. Ale teraz mi się przypomniało)

[Hebius]

Philippe Besson, Skończ z tymi kłamstwami
przekład Natalia Zmaczyńska

Aż nabrałem chęci, by wrócić do wcześniejszych powieści Bessona i sobie przypomnieć, czy są równie dobra jak ta.
Ekranizacja może bardziej grała na emocjach, w ujęciu literackim nieuchronność rozwiązania jakie wybrał bohater jest jakaś taka bardziej... akceptowalna? Taki charakter, takie życie, takie czasy, tak to się musiało skończyć, nie inaczej.

A teraz w ramach zaległości będę musiał obejrzeć "Mężczyznę zranionego" (L'homme blessé, 1983). Już sobie ściągnąłem polskie napisy, więc nie będzie z tym większego problemu. Wystarczy tylko się przestawić na standardy niegdysiejszego kina, w którym bohater (Borowiecki się nazywał, czyli mamy też silny polski akcent) niekoniecznie musiał być ładny i nam się podobać. Tu już po pierwszym kwadransie zauważam, że wszystko jest dość ohydne, ale taka była chyba ówczesna rzeczywistość nawet we Francji.

[marcin]

Czytam Nową Fantastykę nr 6/2026
(Tutaj w przeciwieństwie do Świata Kolei nie mam opóźnień )

[marcin]

Czytam Świat Kolei 12/2025
Oczywiście w pociągu

[Michał]

[Hebius]

Caroline Lea, Kobieta ze szkła
prz. z angielskiego Łukasz Małecki (Wydawnictwo Literackie, 2020)

Czytadło z ambicjami do bycia powieścią gotycką. Zgaduję.
Kobiety może zachwyca, ja oczekiwałem czegoś na poziomie "Dziwnych losów Jane Eyre" albo "Rebeki", więc siłą rzeczy przeżyłem mocne rozczarowanie.
Nie uwierzyłem w świat przedstawiony (Islandia roku pańskiego 1686), psychologii i zachowania postaci nie zrozumiałem (w pierwszych rozdziałach bohaterka wydaje się kobietą świadomą i zdecydowaną, po ślubie zmienia się w krowę i przejawia tyle siły sprawczej, co dojna krowa), a cały wątek gejowski to jest już w ogóle jakaś tragedia. Nawet nie wiem, czy panowie choć raz ze sobą zaruchali, tak to zostało poetycko opisane. Przez 3/4 powieści autorka sugeruje romans, a jak dochodzi do brutalnego finału, to oskarżony o sodomię aż wymiotuje z oburzenia, bo tak kochał swojego kochasia, że nawet sobie nie pozwalał na myślenie, na marzenie, że mógłby coś z nim kiedykolwiek.
Znajoma ma zamiar powieść teraz czytać, to się jej dopytam, jak zrozumiała ostatnie rozdziały, w których para oskarżana o bycie parą ucieka. Być może coś tam jednak na koniec zaszło, a może jedynie nadinterpretuję o spoconym kochasiu (bez seksu od czego by się spocił wczesną wiosną w islandzkiej jaskini nie ogrzewanej nawet ogniskiem?).

Jakby co - omijajcie powieść szerokim łukiem. To już lepiej któryś kryminał z Agathą Raisin sobie przeczytać, tam jest przynajmniej potencjał.

[Dorian_Gray]

Lubiewo doczytałem tak do 30 strony
dołująca lektura ... nie mam teraz głowy na takie ciężkie tematy


oddałem książkę na półkę w bibliotece (w hallu biblioteki jest regał na bookcrossing)

[Dorian_Gray]

Tom pierwszy Utworów zebranych Mirona Białoszewskiego
(Obroty rzeczy, Rachunek zachciankowy, Mylne wzruszenia, Było i było)
PIW 1987

nie można było tego zamówić przez empik a na allegro drogo
to wypożyczyłem z biblioteki publicznej (chociaż nie przepadam za książkami, które
wiele osób przede mną dotykało)

[Achim]

„ Ogień w gardle „
To powieść o gniewie,/ kobiecym/ buncie, dorastaniu i drodze do akceptacji. Historia Blanki jest perfekcyjnie osadzona w swoich czasach z całym kulturowo- internetowym backgroundem . Natomiast narracja jej matki/ przy czym pamiętnik matki jest partią zdecydowanie najlepszą i najmocniejszą/ ma swoją długą literacką tradycję z Anną Kareniną, Emmą Bovary i Virginią Woolf. Blanca dostrzega, że „ historia matki była także jej historią” i powieść Serano jest narracją o kontynuacji kobiecego doświadczenia. Dzięki poznaniu świadectwa matki Blanca bardziej świadomie wybiera swoją drogę . To także opowieść o szukaniu swojej tożsamości i wybieraniu wspólnoty. Blanca, podobnie jak wcześniej matka, sama sobie znajduje rodzinę z wyboru, mimo odrzucenia potrafi znaleźć swoją drogę. „ Ogień w gardle” opowiada także o przepracowywaniu traum z przeszłości/ porzucenie, strata, odrzucenie/ . Bohaterowie dają sobie wzajemnie siłę, wsparcie i moc. Historia o nadprzyrodzonej mocy Blanki świetnie wpisuje się we współczesne narracje o alternatywnych rzeczywistościach.
„ Ogień w gardle „ to także literatura terapeutyczna z kluczowym zdaniem „ bycie innym to nic złego” . Bohaterowie żyją poza mainstreamem i jest to ich własny wybór, co najdobitniej formułuje w swoich zapiskach matka : „ uznałam, że funkcjonowanie całkowicie na marginesie społeczeństwa jest czymś godnym podziwu”.
Powieść Serano to także bolesna diagnoza hiszpańskiego społeczeństwa epoki postfrankistowskiej z jej maczyzmem, wszechobecną przemocą „ przemoc jest w naszym społeczeństwie akceptowana, gdy jest popierana przez system „.
Mocna książka, równie zachwycająca co „ Ogród rozpaczy ziemskich”.